حال که بنا به تعریف، حفره سیاه نوری گسیل نمی کند، پس چگونه می توان به آشکارسازی آن امیدوار بود؟
این امر مثل آن است که در یک زیر زمین مخصوص زغال سنگ، دنبال یک گربه سیاه باشیم. خوشبختانه راهی وجود دارد. حفره سیاه بر اجسامی که در مجاورتش واقعند نیروی گرانش اعمال می کند. ستاره شناسان دستگاههای بسیاری را رصد کرده اند که در آنها دو ستاره گرداگرد یکدیگر می چرخند و توسط گرانش، یکدیگر را جذب می کنند. و نیز آنان دستگاههایی را مشاهده کرده اند که تنها یک ستاره مریی در حال گردش دور همراهی نامریی است. البته بیدرنگ نمی توان نتیجه گرفت که این یار و همراه نامریی همان حفره سیاه است، شاید صرفا ستاره ای کم سو باشد. اما برخی از این دستگاهها منابع پر قدرت اشعه ایکس هستند(مثل سیگنوس ایکس – یک) . بهترین توضیح برای این پدیده آن است که ماده از سطح ستاره مریی جدا گشته است و در حین آنکه به سمت همراه نامریی اش سقوط می کند مسیر مارپیچی را می پیماید (مثل خروج آب از وان حمام) و بسیار داغ می گردد و اشعه ایکس گسیل می کند. برای اینکه این سازوکار درست از آب درآید، اشیاء نامریی باید بسیار کوچک باشند، مثلا کوتوله سفید، ستاره نوترونی یا حفره سیاه. با توجه به مدار ستاره مریی می توان کمترین جرم ممکن را برای شیء نامریی حساب کرد. مثلا جرم سیگنوس ایکس – یک دست کم شش برابر جرم خورشید است، که بسیار بیشتر از جرم کوتوله سفید می باشد. هم چنین این جرم عظیم نمی تواند از آن ِ یک ستاره نوترونی باشد. بنابراین تنها شق باقیمانده حفره سیاه است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر